Podział i profil zbiorów odpowiadał w zasadzie ogólnym rozpoznaniom i roz­wojowi młodej jeszcze dziedziny muzealnictwa na przełomie XIX i XX wieku. Dział trzeci, którego profil przypomina jeszcze tradycyjne, starodawne muzeum osobliwości, nieco zadziwia. Być może, było to ustępstwo ze strony Jentscha dla pełnych zapału gubeńskich ofiarodawców, których darów nie chciano odrzucać, by nie zniechęcić ich zainteresowania muzeum. Materiały folklorystyczne i popu­larnonaukowe były bowiem właściwie ze zbiorów wykluczone. Zbiory miały się ograniczać do miasta Guben i okolicy. Trzynaście lat później - w nowym budynku muzealnym - nie było już tego rodzaju zbiorów.

Muzeum było otwarte w okresie od Świąt Wielkanocnych do końca paździer­nika. Godziny otwarcia: w niedziele i święta od godz. 11.00 do 13.00. Wstęp był wolny. W porze jesiennej było ono czynne wieczorem, od godz. 19.00 do 21.00.

Po 10 latach istnienia miejskich zbiorów starożytnych przy ulicy Markt 12, pomieszczenia te okazały się z wiadomych powodów za ciasne. Honorowa funda­cja gubeńskiego fabrykanta sukna, Adolfa Wolfa (w roku 1909 względnie na wio­snę 1910 roku), umożliwiła planowanie i urzeczywistnienie budowy nowej siedzi­by dla muzeum miejskiego.

Kierownictwo nad sporządzeniem planów i wykonaniem budynku muzealne­go zlecono miejskiemu inspektorowi budowlanemu Johannesowi Römmlerowi. Na lokalizację świetnie nadawała się parcela przy ulicy Königstrafie, róg ulicy Werdermauer (obecnie 3 Maja, róg Drukarskiej), którą mistrz ślusarski Pohl zapi­sał miastu Guben. Na wiosnę 1911 roku zostały wykopane fundamenty.

Podczas tej czynności zostały usunięte fundamenty starych murów obronnych z okresu średniowiecza, co należy wspomnieć z krytyką. Na jesieni tego samego roku zo­stała zakończona budowa budynku w stanie surowym, a na jesieni 1912 roku rów­nież wystrój wnętrza.

Podkreślający historię, trójkondygnacyjny budynek w stylu neorenesansu był miejscem pielęgnacji ducha czasu i mieszczańsko-humanistycznej tradycji. Z pewnością świadomie wybrał Römmler obok dominujących form renesansowych, detale innych stylów architektonicznych: romańskiego, gotyckiego i barokowego. Architektura ta podkreślała muzealne przeznaczenie budynku, jego kształt two­rzył uzupełniającą harmonię. Tym smutniej nastraja obecny (czs gdy w budynku funkcjonuje WDT), sprzeczny z celem, użytek.

Urządzenie muzeum nastąpiło pod kierownictwem prof. Jentscha, radnego miasta Schliefa jako przewodniczącego komisji muzeum miasta, Römmlera i Maxa Kuttera, który już kilka lat przedtem wspólnie z Jentschem honorowo opiekował się muzealnymi zbiorami. Kutter był też odpowiedzialny za przeprowadzkę. Znacz­ną pomoc otrzymało to przedsięwzięcie ze strony pierwszego burmistrza dr. Al­freda Glücksmanna.

W dniu 4 lutego 1913 r. otwarto z należytymi honorami nowe muzeum miej­skie. Johannes Römmler został z okazji tego wydarzenia powołany w magistracie na radcę ds. budownictwa, jednak samo dzieło najlepiej sławiło swego mistrza. W sposób niezwykły i zasłużony uczczony został Hugo Jentsch. Plac przed muzeum został nazwany jego imieniem (Jentschplatz). Poza tym magistrat powołał go (już w wieku 73 lat) na dyrektora muzeum. I to również było wyrazem uznania wiel­kich zasług dla nauczyciela, badacza i opiekuna muzeum.

Po jego śmierci w dniu 29 maja 1916 r. etat dyrektora muzeum przejął jego współpracownik Max Kutter. Max Kutter urodzony w 1866 r. w Krośnie, uczęszczał do gimnazjum w Guben i studiował nauki prawne. Aż do śmierci (24 maja 1937 r.) obok swojej działalności w muzeum sprawował on tak ważne honorowe funkcje jak: zastępca przewodni­czącego Dolnołużyckiego Towarzystwa ds. Historii i Starożytności (Niederlausitzer Gesellschaft fur die Geschichte und Altertumskunde) w latach 1916-1933, mąż zaufania tzw. Komisji Prowincjonalnej ds. Opieki nad Zabytkami, jak też pełnomocnik powiatu ds. ochrony przyrody.