Gubin w wieku XVI był w dobrej kondycji. W tamtym czasie przebudowano ratusz, powstał młyn miejski, w wodę zaopatrywał rurociąg z miejscowości Kaltenborn (koło Gubina) oraz fontanna, zbudowano też tartak, do ratusza dobudowano dom towarowy, a mury miejskie wzmocniono.

Przez wiele lat nieliczni katolicy nie mieli kościoła. Dopiero w 1852 w domu brukarza Strahla przy Alte Poststraße (ulica w sąsiedztwie przejścia granicznego w dzisiejszym Guben) odbyła się pierwsza msza rzymsko - katolicka po reformacji. Poprowadził ją ksiądz Birnbach z Neuzelle.

Kościół katolicki założono z polecenia i z pomocą biskupa metropolity wrocławskiego.

W roku 1853 przy Haagstraße 9 (dzisiejsza ul. Grunwaldzka) nabyto działkę. W 1856 gotowa była plebania. Była w niej mała sala kościelna i szkolna.

Na wyżej położonej części działki w 1859 wzniesiono budynek kościoła, który poświęcono w 1860. Pierwszy katolicki duchowny nazywał się Einert i zastąpił kapłanów z Neuzelle oraz Frenzela z Żytowania.

Ciekawy jest fakt, że synagogę przy Kastaniengraben (dzisiejsza ul. Dąbrowskiego) oddano do użytku w 1837, krótko potem Cmentarz Żydowski koło Reichenbach (północno - zachodnia część dzisiejszego Guben).

Podczas gdy w połowie XIX wieku w Gubinie było około 200 katolików, to w ciągu 25 lat ich liczba wzrosła do 2000. I tak oto kościół stał się za mały.

Przed I Wojną Światową arcykapłan Bilecki prosił o wsparcie, aby można było zgromadzić kapitał budowlany. Kościół miał zostać rozbudowany, a część wyjściowa z 72 schodami - zmieniona. Wojna udaremniła to zamierzenie.

Po wojnie powstała ulica Teichbornstraße (dzisiejsza ul. Królewska). Duszpasterz ponownie zaczął prosić o wsparcie. "Zerkam ciągle w górę i na dół i na wszystkie strony, czy od dobrych dusz dostanę materiał budowlany".

I tak oto kościół rozbudowano. Od tej pory do wejścia głównego można było wygodnie dojść od strony Teichbornstraße.

Idylliczny widok kościoła od strony południowej został zachowany, nowe pomieszczenie ołtarza i zakrystia doszły od strony Haagstraße (dzisiejsza ulica Grunwaldzka). Schody z arkadami nadawały całości bardziej monumentalnego charakteru. We wnętrzu kościoła znalazło się 250 miejsc siedzących, wcześniej było ich o 110 mniej.

Budynek wykonano z czerwonego klinkieru. Wnętrze również dziś jest jasne. Obszerna empora z organami znajduję się nad wejściem głównym.

-tekst: Hans - Joachim Bergmann
-opr. i przekład: K. Freyer